İçimdeki Sen

Sen gittiğinde gözüm hep ufuktaki mutsuzluğu gördü… Bir kalp içine iki beden sığdırmıştım umutla..
Zamanın neresine sinmiştik hatırlamıyorum bile. Gerçeklerin tam farkına varamamıştım daha...

İçimi ısıtacak kelimeler bekliyordum senden… Okunduğunda en kötü anılarımın derinleştiği,  gözlerimin dolduğu...
Kulağımın arkasına fısıldanmış aşk kelimeleri biriktirmiştim ben... terk etmeseydin fark edecektin bağırışlarımı, aşkımı… Boğulmamak için çaba sarf ederken, uzatmıştım ellerimi sırf sen çekip al diye... Biraz yukardan gülmüştün hâlime. Aslında tebessüm beklemiyordum senden...sana öyle ihtiyaç duymuştum ki o an; anlatmak istedim, ama sen...ardına bakmadan kaçıp gitmiştin avuçlarımdan...

Yokluğunun ilerleyen zamanlarında...
Adımlarım daha büyük, hızlı ve sağlamken…
Büyüttüğüm acılar su yüzüne çıkmaya başladı. Kalbim bitmesi gerektiğini bir türlü kabullenmiyordu.

Duygularım, sessizliğim, kalbim bıraktığın gibi değil artık...
Dudaklarıma kilit vurdum konuşmasın diye...gözlerim seni unuttu... 
Kalbim en arkalarda yetişmeye çalışıyor,  yapamayacağını bile bile...

Gittin...
Ya dünümü ver ya yarınımı...dünümü çaldın, parçaladın bari yarınımı bana bırak...bırak da içimde öfke biriksin, zamanla yok edeyim içimdeki seni...